شعر زیر به نظرم خیلی قشنگه یکی از پر معناترین شعر از شعرهای پر معنای حافظ :

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

                                                         که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

                                                        هرکسی ان درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار چه مست

                                                        همه جا خانه ی عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده ها

                                                       مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

نا امیدم مکن از سابقه ی لطف ازل

                                                        تو چه دانی که پس پرده که خوب است و که زشت

نه من از پرده ی تقوا به در افتادم و بس  

                                                        پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به کف اری جامی

                                                        یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت